Soms is er zo’n film die niet alleen een verhaal vertelt, maar ook een gevoel achterlaat. Radioman, geregisseerd door Frank Van Passel en uitgebracht in december 2025, is zo’n film. Een verhaal dat je meeneemt naar mei 1940, wanneer de Duitse inval België in zijn greep krijgt maar dat tegelijk vertelt over liefde, hoop en de kracht van geluid.
Een iconische locatie
De film speelt zich grotendeels af in het iconische Flageygebouw in Brussel, ooit de kantoren van de nationale radio. Een fantastische setting! De impostante inkomhal, de statige gangen, de studio’s, ... Je kan bijna de stemmen horen die het leven probeerden vast te houden terwijl de wereld buiten instortte.
Twee mensen in een wankelende wereld
We volgen Berre, een jonge klankman met een haast magisch gehoor, die naar Brussel verhuist. Hij heeft een groot talent: hij hoort wat anderen niet horen. In een tijd waarin bommen vallen en zekerheden verdwijnen, wordt geluid zijn houvast. Zijn tegenpool is Elza, een jonge actrice die haar plek zoekt in een wereld die plots wankelt.
Wat deze film zo bijzonder maakt is dat hij de oorlog niet alleen toont als geweld en dreiging maar als scène voor de menselijke behoefte aan verbinding. In wat ooit een bruisende geluidstempel was, zoeken Berre en Elza naar menselijkheid. Naar warmte. Naar liefde. Terwijl buiten de geschiedenis zich onverbiddelijk afspeelt.
De radio wordt in Radioman meer dan een medium. Hij wordt een symbool. Een stem in het donker. Een draad van hoop tussen mensen die elkaar misschien nooit zien, maar wel horen. En dat raakt. Zeker in een tijd waarin wij overspoeld worden door beelden, herinnert deze film ons aan de intimiteit van luisteren.
De kracht van traagheid
Wat mij persoonlijk zo trof, is de traagheid van de film. Geen opgejaagde scènes, geen overbodig drama. Wel stilte. Spanning die onder je huid kruipt. Blikken die meer zeggen dan woorden. Het is cinema die je niet overweldigt, maar omarmt. En die nog even blijft nazinderen wanneer de lichten weer aangaan.
Misschien raakt dit verhaal ons ook omdat het toont hoe mensen in oorlogstijd toch blijven zoeken naar schoonheid. Naar kunst. Naar liefde. In deze onzekere tijden kunnen we alleen maar hopen dat mensen dat blijven doen.
Mijn beoordeling
Radioman is een meeslepende liefdesfilm én een eerbetoon aan de kracht van geluid in oorlogstijd. Een film die zacht binnenkomt, maar diep raakt.
En daarom geef ik hem met volle overtuiging vijf kroontjes.
👑👑👑👑👑
Reactie plaatsen
Reacties